Uraz czaszkowo – mózgowy z perspektywy osteopatycznej

 

Buch_Ostern

Łagodny uraz czaszkowo-mózgowy, powszechnie określany jako wstrząśnienie mózgu, jest często bagatelizowany, w szczególności w sporcie.

Według Gänsslen et al. (2016) w 40 – 50% przypadków jest on przeoczony. 15% pacjentów doświadcza utrzymujących się objawów przez ponad trzy miesiące. Zwibel i jego współpracownicy (2018) przedstawiają opartą na dowodach, praktyczną koncepcje pracy osteopatycznej w przypadku urazu mózgowo – czaszkowego. Podstawą terapii w przypadku urazu czaszkowo – mózgowego, według Zwibla i in. (2018) są: anamneza, zebrana historia objawów, pomiar parametrów życiowych oraz badanie fizykalne. Szczególną uwagę należy zwrócić na testy neurologiczne.

Na podstawie dotychczasowych badań, autorzy skłaniają się do wykorzystania osteopatycznej terapii strukturalnej, wykorzystując OMT (Osteopatyczna Terapia Manualna) jako jednej z metod leczenia, w celu zapewnienia optymalnej podaży tlenu i drenażu limfatycznego mózgu. Ponadto OMT jest z powodzeniem stosowana w leczeniu zawrotów i bólu głowy.

Badanie przeprowadzone na byłych, profesjonalnych piłkarzach wykazało znaczący, pozytywny wpływ terapii czaszkowo-krzyżowej, manipulacji trzewnej i nerwowej na: ból, ruchomość szyjki macicy oraz pamięć.

Podobne objawy występują również w urazie czaszkowo – mózgowym, dlatego też można oczekiwać pozytywnego wpływu OMT na ww. objawy.

 

Przed rozpoczęciem leczenia osteopatycznego autorzy zalecają sumienne wyjaśnienie przeciwwskazań i holistyczną indywidualną diagnozę, ze szczególnym uwzględnieniem następujących regionów:

czaszki, w tym stawu szczytowo-potylicznego, szwu potyliczno-sutkowego, wzorca trakcji i rytmu  kranialnego czaszki

kręgosłupa, z uwzględnieniem dysfunkcji szyjki macicy, klatki piersiowej i okolicy lędźwiowej

klatki piersiowej, górnego otworu klatki piersiowej, stawu mostkowo-obojczykowego oraz przepony

– okolicy lędźwiowo – krzyżowej oraz miednicy.

Należy również pamiętać, o możliwych objawach towarzyszących na poziomie emocjonalnym i poznawczym, które mogą utrzymywać się u niektórych pacjentów dłużej, korelując z określonymi czynnikami ryzyka.

______

Gänsslen A, Klein W, Schmehl I, Rickels E (2016): Schädel-Hirn-Trauma: Gehirnerschütterung nach Sportunfall wird unterschätzt. Deutsches Ärzteblatt 2016; 113(15): [13]

Online verfügbar unter:  https://www.aerzteblatt.de/archiv/175977/Schaedel-Hirn-Trauma-Gehirnerschuetterung-nach-Sportunfall-wird-unterschaetzt (Zugriff: 22.11.2018)

Zwibel H, Leder A, Yao S, Finn C (2018): Concussion Evaluation and Management: An Osteopathic Perspective. The Journal of the American Osteopathic Association 2018; 118 (10): 655-661

No Comments

Leave a Comment